Muzeu Etnografik Lezhë Lezhë

Muzeu etnografik i l... ... (Zona)

Në ambientet e këtij muzeu janë ekspozuar rreth 300 objekte të ndryshme. Muzeu ofron të vizitohen pavioni i armëve mesjetare, instrumentet muzikore, mjetet bujqësore dhe te artizanatit, pavioni i veshjeve tradicionale të qëndisura me dorë ku përmenden veshja malësore, zadrimore, kallmetore dhe mirditore.

Veshjet (Pika)

Në zonën e Lezhës ka një larmi të madhe të veshjeve tradicionale. Veshjet e grave, burrave dhe fëmijëve dominohen nga ngjyra, qëndisjet me dorë dhe stolisjet me ar dhe argjend. Veshja Kallmetore dhe ajo e Pllanës janë unike dhe nuk gjenden në asnje krahinë tjetër të vendit. Për shkak të lëvizjeve demografike në Lezhë gjenden veshja e pllanës, malësore, zadrimore, kallmetore, qytetare dhe mirditore

(Pika)

Artizanti (Pika)

Artizanti është një element që e ka bërë Lezhën të njohur si brenda dhe jashtë vendit. Punimet në tezgjah dhe ato të realizuara me dorë janë trashëguar në zonën e Zadrimës. Mjeshtëritë e vajzave dhe grave i japin jetë pëlhures larmi modelesh dhe ngjyrash duke krijuar mbulesa tavolinash, shalle, perde, veshje etj. Në fshatin Krajën ka studio për punime me qeramike. Dallojnë për prodhimet e enëve, poçeve, sendeve për zbukurim apo suvenire të ndryshme me elementë dekorativ lokalë.

Sofra (Pika)

Sofra është element i kuzhinës mesjetare që shërbente në vend të tryezës a tavolinës së ushqimit. Një plan në form rrethi nga dërrasat zakonisht mbi katër këmbëz që e ndajnë atë plan nga sipërfaqja e tokës, diku 15–20 cm. Në shtëpitë shqiptare e më shpesh ato rurale është përdorur edhe në kohën e re me qëllim të vendosjes së ushqimit të parapërgatitur. Për-fundi Sofrës, zakonisht shtrihet një shtrojë, paksa e dalë jashtë sipërfaqes, ashtu që njerëzit e ulur këmbëkryq përreth saj të mund të mbulojnë gjunjët dhe të mbrohen nga ndotja e teshave gjatë marrjes së ushqimit.  

Shpata jatagan (Pika)

Jatagan (yatağan) paraqitet në gjysmën e dytë të shekullit të 16-të dhe është një armë këmbësorie në të cilën kaseta zakonisht bëhet prej kockave ose fildishit dhe kremi ndizet. Tehu i saj i shkurtër, pak i lakuar është i mprehtë në njërën skaj dhe vjen në një pikë të imët. Ndërsa pjesa e pasme e tehut është bërë prej çeliku më të butë, buza e mprehtë është bërë prej çeliku të fortë dhe të zbutur për qëndrueshmëri. Kjo formë vazhdon e pandryshuar deri në fund të shekullit të 19-të. Shpata jatagan u përdor gjerësisht si në ushtrinë osmane ashtu edhe në flotën detare veçanërisht për jeniçerët pasi ato ishin armë nënshkruese për korpuset